هنگامي كه نمرود نتوانست با آتشي كه افروخت ابراهيم خليل(ع) را بيازارد و خود را در مقابل او عاجز ديد خداوند ملكي را به صورت بشر به سوي او فرستاد كه او را نصيحت كند. ملك پيش نمرود آمد و گفت: خوب است بعد از اين همه ستم كه بر ابراهيم(ع) روا داشتي و او را از وطن آواره كردي و در ميان آتش بدنش را افكندي اكنون ديگر، رو به سوي خداي آسمان و زمين آوري و دست از ستم و فساد برداري زيرا خداوند را لشگري فراوان است و مي تواند با ضعيفترين مخلوقات خود تو را با لشگرت در يك آن هلاك كند.
نمرود گفت: در روي زمين كسي به قدر من لشگر ندارد و قدرتش از من فزونتر نباشد. اگر خداي آسمان را لشگري هست بگو فراهم نمايد تا با آنها جنگ كنيم. فرشته گفت: تو لشگر خويش را آماده كن تا لشگر آسمان بيايد. نمرود سه روز مهلت خواست و در روز چهارم آنچه مي توانست لشگر تهيه كند آماده نمود و در ميان بياباني وسيع با آن لشگر انبوه جاي گرفت. آن جمعيت فراوان در مقابل حضرت ابراهيم(ع) صف كشيدند، نمرود به ابراهيم از روي تمسخر گفت لشگر تو كجا است؟ ابراهيم(ع) جواب داد در همين ساعت خداوند آنها را خواهد فرستاد. ناگاه فضاي بيابان را پشه هاي فراواني فراگرفتند و بر سر لشگريان نمرود حمله كردند هجوم اين لشگر ضعيف قدرت سپاه قوي نمرود را در هم شكست و آنها را به فرار وادار نمود و مقداري از آن پشه ها به سر و صورت نمرود حمله كردند. نمرود بسيار نگران شد و به خانه برگشت بازهمان ملك آمد

و گفت ديدي لشگر آسمان را كه به يك آن لشگر تو را در هم شكستند، با اينكه از همه موجودات ضعيف ترند. اكنون ايمان بياور و از خداوند بترس والا تو را هلاك خواهد كرد. نمرود به اين سخنان گوش نداد. خداوند امر كرد به پشه اي كه از همه كوچكتر بود. روز اول لب پايين او را گزيد و در اثر آن گزش، لب او ورم كرد و بزرگ شد و درد بسياري كشيد. بار ديگر آمد لب بالايش را گزيد، به همان طريق تورم حاصل شد و بسيار ناراحت گرديد عاقب همان پشه مأمور شد كه از راه دماغ به مغز سرش وارد شود و او را آزار دهد. بعد از ورود پشه، نمرود به سردرد شديدي مبتلا شد. هرگاه با چيز سنگيني بر سر خود مي زد پشه از كار و آزار او دست مي كشيد و نمرود مختصري از سردرد راحت مي گرديد. از اين رو كساني كه در موقع ورود به پيشگاه او برايش سجده مي كردند، بهترين عمل آنها بعد از اين پيش آمد آن بود كه با چكش مخصوصي در وقت ورود قبل از هر كار بر سر او بزنند تا پشه دست از آزار او بردارد و مقرب ترين اشخاص كسي بود كه از محكم زدن كوبه و چكش هراس نكند. بالاخره با همين عذاب نمرود رخت از جهان بربست و نتيجه كفر و عناد خويش را مقدار مختصري دريافت.

داستان ها و پندها، ج 1، ص 39

ورود پزشكان تازه كار به بيمارستان‌ها؛ فصل كشتار

به گزارش بي‌بي‌سي يك تيم از امپريال كالج لندن 300 هزار بيمار اورژانسي در انگليس را بين سال‌هاي 2000 تا 2008 مورد بررسي قرار داده تا به اين نتيجه رسيده است.

آنها ميزان مرگ و مير را در هفته اول اوت هنگامي كه پزشكان تازه‌كار به بيمارستان‌ها مي‌آيند با هفته اول ماه جولاي مقايسه كردند و پس از بررسي عوامل مختلف به اين نتيجه رسيدند كه بيماران اورژانسي در هفته اول ماه اوت 6درصد بيشتر از بيماران در هفته‌هاي ديگر در معرض مرگ هستند.

پيش‌تر مقطع زماني‌اي كه پزشكان تازه‌كار به بيمارستان‌ها مي‌روند در ميان جامعه پزشكي به «فصل كشتار» معروف بوده است اما تا‌كنون تحقيقي علمي براي بررسي اين موضوع انجام نشده بود. درصد افزايش احتمال مرگ و مير در بيماران مختلف متفاوت است.

بيماراني كه به جراحي نياز ندارند و به اشتباه و به خاطر تشخيص نادرست پزشكان تازه‌كار به زير تيغ جراح مي‌روند، درصد احتمال مرگ و ميرشان 8درصد است.

 جزيره نشينان عصر ارتباطات

پدر با كلي هماهنگي و زحمت ترتيب مهماني فرداشب را مهيا مي كند، با وجود مشكلات مالي مي خواهد اين سنت زيبا يعني ميزباني از ميهمانان را كه لقب حبيب خدا را گرفته اند ترك نكند. بعد از خوش و بشي كوتاه با تذكر بچه ها كه بابا سريال شروع شد، همگي گويي گمشده خود را يافتند. همگي صم بكم به تلويزيون نگاه ميكنند. 45 دقيقه نفس گير كه اگر حتي بچه هاي كوچك صدايي كنند همه فرياد ميزنند ساكت! بگذار ببينيم چه مي شود. و بعد از پايان سريال يك نگاهي به ساعت و اعلام اينكه ديروقت است و بايد براي فردا استراحت كرد، مهماني به خوبي و خوشي به پايان ميرسد. ولي سؤال، اين ميهماني جز دقايق اوليه كه تنها به يك احوالپرسي ساده گذشت بقيه ساعات تنها به تماشاي سريال موردعلاقه نگذشت؟

داستانك بالا گوشه اي از مهجوريت انسان سرگشته و تنهاي امروزي است. از سرگشتگي گفتم. بياييم پرونده ابوالبشر را بر روي كره خاكي يك ورقي بزنيم. البته از خواننده عزيز مي خواهم كه كمي حوصله به خرج دهند و نگويند كه حكايت غربت انسان حكايتي تكراري است. چرا كه اين حكايت را اين روزها هر چه تكرار كنيم باز كم است، لذا از دريچه اي ديگر به اين مهم مي پردازيم باشد كه تذكري باشد.

کاشکی دکتر عاشق رهبر نبود ... کاشکی رودرروی حاج اکبر نبود

کاشکی دکتر از رجایی ها نبود ... خلق و خوی مردمیش ما را چه سود؟

کاشکی دکتر اختلاس مالی داشت ... تخریبش راحت می شد کاری نداشت

کاشکی دکتر کاری با دزدی نداشت ... دست دزدارو نمی بست وا میذاشت

کاشکی دکتر یار محرومین نبود ... معتقد بر مهدی و بر دین نبود

کاشکی دکتر بنزینش کارتی نبود ... یا شعارش ضد باندبازی نبود

کاشکی دکتر هی نمی گفت هولوکاست ... کاش نمی کشید هزاران مو ز ماست

کاشکی دکتر تعلیقو دنبال می کرد ...هی می رفت اروپا و هی حال می کرد

کاشکی دکتر هی نمی گفت هسته ای ... یا اقلآ می پذیرفت بسته ای

کاشکی دکتر ی ذره نم پس می داد ... جای سید با اوباما دست می داد

کاشکی دکتر دم ز اسرائیل می زد ... ریشه ی فلسطینو با بیل می زد

کاشکی از لیبرالیستی دم می زد ... حرف دین و داد و عدلو کم می زد

کاشکی کاپشن پوشیدن رو ترک می کرد ... حال شکلاتیارو درک می کرد

کاشکی دکتر با خانوم ها دست می داد ... تست روشن فکریشو خوب پس می داد

کاشکی ریشاشو ی ذره رنگ میذاشت ... روی پیشونیه ملت ننگ میذاشت

کاشکی بچش مسؤول مترو می شد ... روزمون نو روزیمون هم نو می شد

کاشکی از بعضی ودیعه می گرفت ... یا که از شهرام هدیه می گرفت

خب اگر اینجور می شد حرفی نبود ... مشکلی تخریبی یا دردی نبود

قدرت و ثروت همه با هم چنان ... تعریف دکتر می رفت تا آسمان

هی می گفتند یاد یار مهربان باز اومده ... یا می گفتند دکتر خوش رنگ و آواز اومده

اما اینها آرزویی بیش نیست ... احمدی نژاد به فکر خویش نیست

حرف تکلیف است و عشق مردمان ... احمدی چهار سال دیگر هم بمان

تو بدون تا زنده باشی احمدی ... خطی هست قرمز میانش با بدی

و اما آقای احمدی نژاد حرف آخر ما اینه :

رای ما بر نام تو آغاز شد

یا علی گفتیم و عشق آغاز شد

شاعر : حاج رسول

اولین سؤالی که در مباحث تعلیم و تربیت شایسته است طرح گردد ، تعریف تعلیم و تربیت است . به اعتقاد استاد ، تربیت پرورش استعداد درونی موجود است و با صنعت متفاوت است . صنعت پرورش نیست ، ساختن است ؛ به این معنی که شیئی یا اشیائی را تحت یک نوع پیراستنها و آراستنها قرار می دهند و میانشان ارتباط برقرار می کنند تا آنچه مورد نظر صانع است ، حاصل آید . از همین نکته می توان تفاوت جهت گیری در تربیت و صنعت را پیدا کرد . هدف تربیت رسیدن موجود زنده به کمال است اما در صنعت هدف سازنده اهمیت دارد ، اگر چه به از بین بردن استعدادهای درونی شیء منتهی گردد .

به عنوان مثال وقتی گوسفند به عنوان شیئی مورد ننظر باشد ، انسان در فکر چاق کردن گوسفند خواهد بود . اگر گوسفند به حال طبیعی رها شود ، تحریکات جنسی دائمآ او را به اطراف می کشاند و چنین نیست که سر گوسفند دائمآ مشغول خوردن علف باشد . در نتیجه انسان برای چاق شدن گوسفند او را اخته می کند  و به این ترتیب گوسفند فقط وقتش صرف خوردن علف خواهد شد .

از نظر چنین انسانی اخته کردن گوسفند کامل کردن گوسفند است ولی از نظر خود گوسفند چطور ؟  آیا تکمیلش کرده اند یا ناقص ؟ بدون تردید ،از نظر گوسفند نقصی در او به وجود آورده اند . این مثال درباره ی انسانها نیز قابل تعمیم است .

یکبار به انسان یا انسانها به چشم ابزار نگریسته می شود و آن در موقعی است که از آنان برای منافع خویش بهره برداری کنند و در چنین صورتی استعمال لغت تربیت صحیح نیست . چنانکه غلامها را که در قدیم خواجه می کردند ، از نظر خود غلام نقصی در وی ایجاد می کردند . اما از نظر آنهایی که می خواستند از این بردگان استفاده کنند کمالی در او ایجاد کرده بودند و به این ترتیب بهتر می توانستند از آنها به صورت یک ابزار در حرمسرا و غیر حرمسرا استفاده کنند .

التبه تربیت صحیح و همه جانبه ، زمانی محقق خواهد شد که اولآ به رشد و پرورش استعدادهای انسانی توجه شود و ثانیآ میان استعدادهای انسانی هماهنگی و تعادل ایجاد گردد و به این ترتیب در درون انسان نظامی واحد و منسجم حکمفرما شود و ثالثآ استعدادها در حد عالی از فعلیت به ثمر رسند . (تشریح دو قسمت اخیر از تعریف تربیت را می توانید در کتاب انسان کامل از استاد مطهری مطالعه بفرمایید . )،

ممکن است کسی بگوید قسمتی از تربیت پرورش است و قسمتی از پرورش تربیت یا لااقل بگوید اینجا دو نظریه است . از نظر علمای قدیم در این جهت شک و تردیدی نبود که قسمتی از اخلاقیات را باید در بشر به وجود آورد و به اصطلاح باید آن فضایل را به صورت ملکات در او ایجاد کرد .

از نظر علمای قدیم آدم تربیت شده آدمی است که آنچه را که فضیلت نامیده می شود در او به صورت خلق و خوی و ملکه درآمده باشد مانند ملکه سخاوت، شجاعت و . . . اصلآ گفته می شود تربیت فن تشکیل عادت است . روی این اساس مثل اینکه در بین قدمای علم اخلاق ، تردیدی در این جهت  نبوده که صفات و ملکات فاضله را باید به صورت نوعی عادت درآورد . عادت خودش ساختن است ، پرورش نیست ، پرورش ، رشد استعداد موجود است اما عادت نه .

استاد پس از طرح این مطلب ، در چند سطر نظریه ی قبلی خود را رها کرده و می گوید : از این نظر انسان موجود قابل ساختن است و اکثر اخلاقیات اموری ساختنی است و باید عادت شود و اموری نیست که ریشه اش در انسان وجود داشته باشد . مثلآ استقامت و شجاعت ، ممکن است کسی را طوری تریبت کنیم که شجاع از آب در بیاید یا طوری تربیت کنیم که شجاع از آب در نیاید . ممکن است کسی را عادت دهیم ملکه عفت در او به وجود آید و ممکن است آدم غیر عفیف و هوسرانی باربیاوریم . پس می توان گفت آنچه قبلآ گفتیم که تربیت صرفآ عبارت از پرورش است ، نه ساختن انسانها ؛ صحیح نیست بلکه قسمت اعظم تربیت ، ساختن انسانهاست به طور دلخواه .